Wspólnota

Wspólnota samotników

Ojcowie założyciele naszego zakonu szli za światłem ze wschodu, to znaczy stosowali się do wzoru dawnych eremitów, którzy całkowicie poświęcili się życiu w milczeniu i w ubóstwie duchowym. Jednak naszym pierwszym ojcom była dana także szczególna łaska, iż w samotne życie wprowadzili codzienną wspólną liturgię oraz przede wszystkim w niedziele i uroczyste święta braterskie obcowanie. Ta równowaga pomiędzy samotnością i życiem wspólnotowym umożliwiła, że nasz zakon mógł ochronić ideał życia samotnego przez stulecia.

Niedziele i święta

Braterska wspólnota w większym stopniu znajduje swój wyraz w niedziele i uroczyste święta. Mszę św. konwentualną kapłani mogą koncelebrować, wspólnie w kościele śpiewamy także trzecią, szóstą i dziewiątą godzinę modlitewną. Po sekście mamy w refektarzu wspólny obiad, kiedy to jemy w milczeniu, podczas gdy ktoś na głos czyta lekturę duchowną. Po nonie gromadzimy się w kapitularzu, gdzie ojcowie mają wspólną rozmowę do nieszporów. Bracia mają takie rozmowy raz w miesiącu, a przy okazji innych niedziel i uroczystości czas ten spędzają w celi.

Przechadzka
Raz w tygodniu mnisi klauzurowi mają dłuższą przechadzkę poza murami klasztoru. Spacerują w parach, zmieniając się między sobą, tak by każdy mógł rozmawiać z każdym. Bracia mają taką przechadzkę raz w miesiącu, jeśli chcą. Za wyjątkiem tych przechadzek i innych pilnych potrzeb (np. gdy trzeba iść do lekarza) mnisi nigdy nie opuszczają klasztoru. Rodzice i krewni mogą ich odwiedzać każdego roku jednokrotnie przez dwa dni łącznie lub dwa razy po jednym dniu.