Ojcowie

Dwie różne drogi

"Najważniejszym pragnieniem i dążeniem naszego powołania jest: w ciszy i samotności odnaleźć Boga" (Reguły 4,1). Ku temu jedynemu celu zdążają kartuzi na dwa różne sposoby: jako mnisi za klauzurą (ojcowie) albo jako mnisi świeccy (bracia).

Samotność ojców

Mnisi za klauzurą – wszyscy są albo będą kapłanami – żyją w swoich celach wzdłuż krużganków. Opuszczają je tylko w wyznaczonych godzinach wspólnej liturgii albo przy rzadkiej okazji wspólnej rekreacji. Wierność celi ma decydujące znaczenie w kartuzjańskim życiu. "To jest święta ziemia, miejsce, w którym – jak człowiek z przyjacielem, Bóg często rozmawia ze swym sługą. Tutaj wierna dusza jednoczy się często ze Słowem Bożym, oblubienica z Oblubieńcem; tutaj niebiosa stykają się z ziemią, Boskie z człowieczym" (Reguły 4,1).

Cela

Cela jest w rzeczywistości jednopiętrowym domkiem, otoczonym ogródkiem. Na dole jest pracownia, wyposażona w narzędzia potrzebne do pracy, bo przecież ojcowie w celi wykonują także prace ręczne. Na górze znajduje się przedpokój, który nazywamy "Ave Maria", mała łazienka i sypialnia (cubiculum), gdzie mnich przeżywa większą część swojego czasu: tutaj się modli, studiuje, je i śpi.

Pożywienie i post

Mnich otrzymuje posiłek przez okienko obok wejścia dwa razy dziennie – z wyjątkiem zimy, kiedy przyjmuje ją tylko raz, wieczorem zaś spożywa chleb i pije jakiś napój. Pożywienie jest dobrze przyrządzone i obfite. Mięsa, oprócz rybiego, mnisi nigdy nie jedzą. Raz w tygodniu, zwykle w piątek, mają "abstynencję", kiedy to przeżywają dzień tylko o chlebie i wodzie. W Adwencie i w czasie Wielkiego Postu wyrzekają się także potraw mlecznych. Te przepisy odnośnie postu wymagają niemałego wyrzeczenia, w żadnym jednak razie nie są szkodliwe dla zdrowia. Przeciwnie: kartuzi nierzadko dożywają późnej starości. Nowicjusze przyzwyczajają się stopniowo do postu pod kierownictwem magistra nowicjatu.

Dysponowanie czasem

W rozdysponowaniu czasu, przeznaczonego na pracę lub studiowanie, jak też odnośnie zajęć duchowych, nowicjusze i młodzi profesi przestrzegają porządku, który ustala ojciec magister; ojcowie później z uwzględnieniem godzin liturgicznych dowolnie dysponują swym czasem. Odnośnie porządku dziennego patrz Porządek dnia.