Liturgia

Wspólna liturgia

W dni powszednie gromadzimy się w kościele trzykrotnie: w ciągu nocy na godzinki i jutrznię, które razem trwają 2-3 godziny (konwersów obowiązuje tylko jutrznia; donaci nie są zobowiązani do nocnego oficjum), rankiem przy wspólnej Mszy świętej, a popołudniem przy nieszporach, które dla braci nie są obowiązkowe. Wspólna liturgia jest po łacinie, zawsze śpiewana i bez akompaniamentu instrumentalnego. Nasz śpiew gregoriański jest od dawna trwałym elementem dziedzictwa zakonnego, wiemy przecież, jak dobry ma wpływ na skupienie duchowe.

Liturgia w samotności i osobista modlitwa

Wspólnej modlitwie towarzyszy modlitwa w samotności, w której składamy Bogu najbardziej osobistą dziękczynną ofiarę, która przewyższa jakiekolwiek słowo. Kiedy mnich nieustannie się stara o zjednoczenie z Panem, urzeczywistnia w sobie sens całej liturgii, tak że dzięki temu całe jego życie przemienia się w jedną liturgię. Małe godziny dnia (prymę, tercję, sekstę, nonę oraz kompletę) odprawiamy sami w celi albo przy pracy. Ilekroć zadzwoni dzwonek na modlitwę, wszyscy modlący się jednoczymy się w jeden dom modlitwy i wspólne dziękczynienie Bogu.

Liturgia Maryjna, liturgia za zmarłych i cicha Msza święta
Nasi ojcowie oprócz Bożego oficjum przekazali nam także liturgię Maryjną; jej godziny modlitewne odprawiamy zazwyczaj przed odpowiednimi godzinami Bożego oficjum. Raz w tygodniu odmawiamy także oficjum za zmarłych. Ojcowie – kapłani codziennie przed albo po Mszy św. konwentualnej celebrują jeszcze cichą Mszę św. w kaplicach. Do Chrystusowej Ofiary dołącza się wtedy osobisty dar ukrytego życia w pustelni, ku chwale Boga Ojca.

.