Bracia

Dwie różne drogi

"Najważniejszym pragnieniem i dążeniem naszego powołania jest: w ciszy i samotności odnaleźć Boga" (Reguły 12,1). Ku temu jedynemu celu zdążają kartuzi na dwa różne sposoby: jako mnisi za klauzurą (ojcowie) albo jako mnisi świeccy (bracia).

Samotność braci

Bracia świeccy "prowadzą w swych własnych ramach życie samotne; pracą wspierają wspólnotę klasztorną w tych potrzebach, które są im szczególnie powierzone. Dzięki ich pomocy mnisi za klauzurą mogą bez przeszkód pozostawać w ciszy celi" (Reguły 11,5). Bracia poświęcają pracom ręcznym więcej czasu niż ojcowie, jednak nie więcej jak siedem godzin na dzień. Ich praca jest tak rozdzielona, aby każdy pracował sam, na ile to możliwe w ciszy. "Skupienie duchowe przy pracy będzie prowadziło brata do kontemplacji... Życie brata zorganizowane jest przede wszystkim tak, aby zjednoczony z Chrystusem pozostawał w Jego miłości. Z pomocą łaski swojego powołania niech całym sercem stara się pielęgnować ustawiczną pamięć o Bogu, czy to w samotności celi, czy to w swoich obowiązkach" (Reguły 15,10.18). Bracia przebywają w specjalnej części klasztoru w dwupokojowych celach. Odnośnie porządku dziennego patrz Porządek dnia.

Pożywienie i post

Pożywienie jest dobrze przyrządzone i obfite. Mięsa, oprócz rybiego, mnisi nigdy nie jedzą. Raz w tygodniu, zwykle w piątek, mają ci bracia, którzy chcą, "abstynencję", kiedy to przeżywają dzień tylko o chlebie i wodzie. W Adwencie i w czasie Wielkiego Postu jedzą tylko raz dziennie i wyrzekają się także potraw mlecznych. W dniach, kiedy wykonują ciężką pracę, mogą jeść śniadanie. Z powodu większej ilości pracy fizycznej przepisy postne braci są mniej wymagające niż przepisy ojców. Nowicjusze przyzwyczajają się stopniowo do postu pod kierownictwem magistra nowicjatu.

Donaci
Do pierwszych braci - "konwersów" z czasem dołączyła się jeszcze druga grupa, którą nazywamy "donatami". Tylko oni nie składają ślubów, ale z miłości do Chrystusa we wzajemnej umowie powierzają się zakonowi. Ponieważ żyją jak mnisi, także ich nazywamy "mnichami". Dla klasztoru są bardzo pożyteczni i stanowią podporę, ponieważ czasami wykonują zadania, które by konwersom przeszkadzały przy wypełnianiu ich przepisów.